پیله را میشکنم

 

من پر از آوازم

 

من پر از پروازم

 

من پر از نور پر از عشق

 

پر از شور خدایی هستم

 

و ازین نغمه ی مستانه ی بودن مستم

 

من پر از پروازم

 

من پر از شور حیات

 

خاک را می بویم

 

رود را می بوسم

 

و دگر بار

 

 به دامان سحر خیز جهان می نگرم

 

پیله را میشکنم

 

 تا رها گردم از این بند فقس

 

و دلم در تن پروانه به پروز جهان خواهد رفت

 

من به دامان جهان

 

به زمین و آسمان

 

من به دستان پر از نور خدا

 

من به مهتاب به شبتاب

 

به دریای پر ازعشق خدا مینگرم

 

و به فریاد بلند

 

 از سر شوق

 

به خدا میگویم

 

که تو را در همه جای جهان می جویم