در دل به خود .. به هرچه می اندیشم می خندم...
در این زمانه ی مغرور ،
در این تردید هرروزه درب هایه خوشبختی را از پشت می بندم...
دیر شده است . برای رسیدن برای دیدن ... برای عاشق شدن دیر است...
.....................................
دیر گاهیست که به دل زنجیز است
دیر گاهیست که دگر عشق برایم دیر است
در زمان در پی یک حادثه مردم شاید
که دگر هر چه ز شادیست برایم دیر است
قلب ،این قلب شکسته از غم
دیر گاهیست که در زخمه ی یک زنجیر است
آه ،آه که دلم خسته از این ناله ی هر روزه ی خود
شب به شب در پی صد تردید است
خوب میدانم و در خود به همه می خندم
عاشقی همره صد تحقیر است
کاش میشد که چو پروانه به پیله بشوم
حیف هر پیله به دنبال صد تبدیل است
آدمم ، خسته از این لمس هر روزه ی خود
زندگی این همه بیهوده فقط تحقیر است
دل درون سینه ام خون به پا میدارد
روزگاریست که از عشق دگر او سیر است
به کلید دل خود مینگرم گم شده در باغ زمان
و به دل کین همه از دست زمان دلگیر است
چشم می بندم و در خود به همه میگویم
که دگر عشق برای دل من بس دیر است
