در کوچه های تردید

            

تنها بودم و اشک در پشت پرده چشمانم موج گرم و سوزنده ای به پا کرده بود . بغض دردناکی گلویم را در

 

چنگال زهر آگین خود می فشرد و من ..و من تنها به آینده ای می نگریستم که بی نگاه گرم و عاشقانه ای

 

طی می شود . نمی دانم چرا این روزها چنین حساس شده ام به هر نگاهی به هر حرفی ..من فقط چند سالی

 

از نوجوانی فاصله گرفته ام پس چرا آنقدر سرد و بی امید شده ام

 

در کوچه های تردید قدم برداشتن با دستان نا امیدی گل عاطفه ها را چیدن و به درخت خرزهره زمان نگاه

 

عاشقانه دوختن  اینها برای من زود است من هنوز جوانم و امید و هیجان و شور عاطفه ای نو باید در تب

 

روزهای من موج بزند اما..

 

این روزها تنهایی حدیث هر روزه من است کاش می شد نگاه سردم را به دستان گرم و مشتاقی بدوزم که

 

جدایی را در میان قاب چشمانش پنهان نساخته باشد .

 

 

آهسته در باران

 

آهسته در باران زیر نم نم تک قطره های سرد بر تن نرم گل بوته ها ی عاشق و

در کنار آخرین سیلاب غمگین خاطرات کهنه قدم بر می دارم و تا انتهایی ترین

موج افسون زمین بی هیاهوی باد های مهاجر در خنکای نسیم مهر درخت سر

سپرده به باد پرواز را از شاپرک می آموزم و با بالهای ایمان کهکشان به کهکشان

دنبال افسون شاد خوشبختی میگردم ، بالهای کوچکم خیس از نم باران زیر تگرگ

خاطرات می شکنند و من در سقوطی بی انتها به عمق بی کران فردا ها تو را

می یابم ، و تو را در مخملی سبز به قلب همیشه تنهایم هدیه میدهم.

گل عاشق

 

 

منم آن گل که تنهایی گزیند

       به روی خاک سرد گور میرد

       ولی از عاشقان درسی بگیرد

 که بی معشوق هم عاشق بمیرد