چشم در چشم سپیده

 از دور دست ها می شنوم آوای غمین هفت هزار ساله ی بیدار ماندگان را

می شنوم صدای سکوت محو درختان را

و آوای نرم بوته هارا به هنگام سر بر آوردن

و سلام خورشید به نگاه مهتاب

من به خوبی می شناسم آخرین بغض ستاره در کنار شب تاب

من اسیرم به زنجیر ه ی تاریک زمان

دست در دست شب و چشم در چشم سپیده

تا سحر پشت سر می گذارم آواز تا کنم من آغاز

تا رها گردم از این بند نهان که بدان دل من بسته شده

با صدایی رها می زنم فریاد که دلم از همه ی زنجیر هاخسته شده

می روم با تمام اندیشه ی آزاد ی خود تا رسم بر در محصور زمان

و به پرواز خیال بال می گشایم از دروازه تاریک زمان تا به اوج افسون

و رهایی میوه ی ممنوعه باغ تن من

چقدر زیبا بود و دلم این را هیچ نمی داست

گاه باید رها شد ز زمان یا ز مکان

 و خیالی در نگاهت به ترنم ستاره بارور می سازد امید را

حتی زمین هم تشنه بود

           

 

 

                          

       

حتی زمین هم تشنه بود       بر خاک جای دشنه بود

                      

 

                         ***********************************************************

                                       در مجلس شامات نشین        فریاد عدلش راببین

  در دشت تاریک و سیاه

در آن میان دود و آه

زینب چه تنها و غیور

 بر مرگ خویشانش صبور

بیوه زنان را یار بود

 همرا ه هر بیمار بود

بر زخم ها مرهم گذاشت

 زینب دگر پسر نداشت

در غربت تنهای دشت

زینب به دنبال که گشت؟

هر سوی میدان میدوید

خونین تنان را او چه دید؟

آه از نهادش چون گذشت؟

فریاد غم را چون کشید؟

                         ................................................................................................ 

 

عکس از وبلاگ: آئیین دوست یابی(روح دوست)

http://roohdost.blogfa.com/

 

 

 

نفس در سینه گشته حبس

اگر باد می وزد و برگها می رقصند
اگر دل می نگارد بر تن خویش هزاران نغمه از عشق زمینی
دل بیچاره ما در تن خو یش به یک افسانه ی غمگین  در باد
 به یک تصویر بی رویا
 به شب تاب  غریب شب
به یک مهتابیه خاموش می ماند
 به دریایی که در پسوند نام خو یش حوادث را به دنباله نگاه خود یدک دارد
ولی هر لحظه و هر جا به عشق این دیار سرد
دل تنهای بی یاور حوادث را به کوله بار خویش همسفر دارد
دل تنهای شبهایت ز قلب سرد من آیا خبر دارد ؟
حوادث سرد بی روح و مداوم در پی ما صد قدم دارد
انتظاری کهنه از دنیا دل بیچاره ام درهر نفس دارد
سکوت سرد پاییزم که هر لحظه چون برگ می ریزم
حوادث در کنار من و دل تنها و غمگین است

نفس در سینه گشته حبس هوا سرد و چه سنگین است

 

 

 

اگر مهتاب می دانست

          

     

           اگر مهتاب می دانست که عشق از شب نگاه اوست
                                                             که قلب خسته ی عاشق اسیر برق ناز اوست
           دگر هرگز به پشت ابر رخ از دنیا نمی پوشاند
                                                             دگر از جام خاموشی به عشاقش نمی نوشاند

    

حدیث عاشقان

                                                                 

                                                

اگر گلها بمیرند بر تن خاک
اگر برگی بیافتد از تن تاک
اگر نور از مه و مهتاب گیرند
اگر مرغان عاشق جمله میرند
اگر عشق و وفا در خواب ماند
دگر از عاشقان نامی نماند
اگر بلبل دگر هرگز نخواند
حدیث عاشقان را کس نداند
اگر برگی شوم من زرد و بیمار
دل تنهای من را کیست تیمار