تا شب صدای مهتاب

 

تا موج خلوت خواب
رنگ و لعاب مهتاب
تا بی صدایی آب
فریاد می کشد شب
تا عمق تاریک دل
تا شب صدای مهتاب
آرام می شود خواب
تنها می شود دشت
من بی صدا و خاموش
خواهم کرد فراموش
فریاد های سرد را
امواج تلخ درد را
با دست های خالی
نقشی زنم به مهتاب
نقشی به روشنایی
با گلهای آفتاب
لبخند خواهم کشید
بر صورت غم و رنج
در قاب خواهم گذاشت
نقشی ز روشنایی
نقشی از گل و نور
از روزهای جاری
از خنده کبوتر
از آشیان مهتاب
نقشی ز صورت خود
آرامشی که زین پس
با خواب من عجین است

پشت نقاب شب

 

 

من در سکوت خود محو شب سیاه 
در محور زمان در قلب حادثه
من در میان غم در عمق فاجعه
در فکر رفتنم بی تو بدون من
بی غم در این کنار پشت نقاب شب
در آخرین وداع با آفتاب صبح
با رنگ های روشن و با آب و آینه
بر چشم می کشم من مخمل سیاه
در عمق خواب شب در انزوای نور
گم می شوم ولی دیدارماه و من
در سایه شهاب همراه می شود باهر سکوت روز
در عمق خواب ماه در خلوت شلوغ  شب چراغ
در عمق تار   تن بی خود ز خود شده در خواب ناز مرگ
بی عشق می روم تا عمق فاجعه تا رستن و هبوط
تا عمق ثانحه در تلخی زمان در گفتن بمان
من گمشده در این دروازه ی زمان
تن پوش کهنه ای بر قامت گمان
بی هیچ حرفی و بی هیچ خیال خام
من می روم چه زود در سایه ی سکوت
تا تلخ ترین زمان در محور جنون
من می روم از این آبادی غریب
بی عشق بدون تو بی حرف و بی نهیب