گرد فراموشی

                             

دل بیچاره گاهی چنان تنها و غمگین در کنج خلوت خویش بی اختیار غم هارا در بر میگیرد که نگاه مات و حیران  هم نمیتواند این همه رنج و غربت را حتی در خواب نازک برگهای لرزان پائیزی درک کند .

گاه چنان تنها و وحشت زده از خواب می پریم که تا سالها حقایق را فراموش می کنیم و در خیالی که در ذهن مشوش خود داریم باقی می مانیم و انزوای خاموش نور روشن زندگی در خاموش ترین زوایای امیدمان کم سو می گردد.

آه که یاد ما در خاطر دوستان  چقدر زود  گرد فراموشی میگیرید . روزی می رسد که دیگر کسی یاد ی از ما نمی کند و ما در خاطر مردگانی زنده ایم بی آنکه از مرگ خویش مطلع باشیم.

درد های یک درخت تنها

باید عرض کنم بنده درختی  بلند و سبز  هستم  در جنگل های مازندران ، که از ظلم و جور روزگار  درد از دست دادن پدر و مادر و فرزند را همچون بسیاری از درختان همجوار احسا س کرده ام . البته خدا را شکر این خسارات چنان موزیانه وارد می شود که هیچ ، چشم مسئولی نمی تواند به درک عمق آن دست یابد وبه دیدگان ارزشمند خویش گرد اشک بنشاند.

اینجا که من ا یستا  ده ام دره ای عمیق در حا ل حفر شدن است چون خاک فرسا یش یافته و حتی قسمتی از جاده آسفالته را با خود برده است  به حمدالله شما و مسئولین محترم از این جاده سر سبز اما نا هموار عبور نمی کنید ولی مردم شریف منطقه مجبور به عبور و مرور هستند مخصوصا ساکنین روستاهای دور ونزدیک  خب بگذریم ...

ریشه هایم ز خاک بیرون است و برگهایم در گرمای جان فرسای هوا زرد شده اند دیگر رمقی برای میوه دادن ندارم چون نمی توانم با اتین ریشه های از خاک بیرون زده آب و غذای کافی دریافت کنم .

کمی دور تر از من کپه کپه و انبار انبار چوب های پدران و نیاکانم روی هم جمع شده . اجساد درختان چند صد ساله حالا لانه موریانه و انواع حشرات و سوسکها شده است نمی دانم واقعا اگر نیازی به این چوبها ندارند پس چرا تن نحیف و تو خالی ما را از جا می کنند من اکنون 120 سال دارم و تقریبا جوانم ولی با این وضع امیدی به زندگی ندارم اما باور کنید تا وقتی می توانم می ایستم و نمی گزارم با بیرون آمدن آخرین ریشه ام از خاک جاده ریزش کند و یا حتی خودم روی جاده هوار شوم و جاده بند بیاید سالهاست که حقوق ما عقب افتاده ولی باز می ایستیم و اعتراض را با ایستادنمان اعلام می کنیم شاید مسئولی خدای ناکرده راه گم کند و از این جاده ویران و لز این جنگل که درختان آن یکی در میان شده اند عبور کند و ما را ببیند البته حتما به جای فکر چاره مستقیما بنده را مستقیمال از خاک بیرون کشیده بر روی کپه درختانی که از اجساد نیاکانم درست شده اند می اندازند تا درس عبرتی برای سایر درختان که خدای نا کرده هوس اعتراض به وضع موجود به سرشان نزند ولی بدانید بون اغراق می گویم من یک درختم و به سر افرلزی به خود می بالم روزگاری ببر مازندران در میان همین درختان جولان می داد  او رفت ولی هیچ وقت خاطره اش محو نشده و من هم گر چه از روی زمین محو شوم خاطره ام همیشه باقی می ماند .

آیندگان با عبور از جاده دهای صاف و همواری که اینجا سا خته خواهد شد می گویند روزی در این نقطه جنگلی بودهو شاید فرا تر از این بروند و در کتابهای جقرافیا بنویسند : در روزگاری نه چندان دور در سواحل شمالی دریای خزر جنگل هم وجود داشت  ولی امروزه به دلیل بی کفایتی برخی مسئولین در امر سر و سامان دادن جنگلها نسل آنها منقرض شده است.

شادی فراموش شده

 

من در حصار ثانیه های بی کسی غرقم

و تو تنها نوری هستی که بر پیکره ی تاریک من می تابی

تو ای شادی فراموش شده که رفتنت میله های زندان من است

و نبودنت همه پنجره ها را برایم رو به دیوار نیستی ها باز می کند

 بی تو می نشینم در غم تنهای ماه و زوال آرزوهای خود را می بینم

ای همه ی زندگیم ای عشق دیرینم و ای ثانیه های خوشرنگ بودنم

بی تو من خاموش و ساکت در انتهای زندان نموری در برجک قصر های داستان های اساطیری

در مرگ نابهنگام قهرمانا ن حماسی من آخرین ثانیه های تلاقی نگاه لیلی و مجنون 

من بی تو خاموش ترین لحظه ی ظهور ستاره بر صفحه گیتی ام 

 با من بمان تا میله های قفس تن  در میان سکوت تنهایی بشکند

بامن بمان و نور عشقت را چون خورشید عالم تاب بر وجود بی نورم بباران

 تا سردی این سالهای بی کسی از جان خسته ام رخت بر بندد

با من بمان تا من ترانه ای شوم در میان سکوت دیوار و پنجره

 تا من آغوش گرمی گردم برای هزاران بارآواز حنجره

با من بمان ای آخرین نقطه دید من در میان تب دیوار و سکوت و میله های سرد بیمار

 با من بمان که بی تو خیره می مانم تا ابد بر تن پوش  زوال گرفته خاموشی

با من بمان که تو تنها نگاه منی به لحظه لحظه زندگی

بامن با عشق من و در کنار من بمان ای شادی فراموش شده

با من بمان..........................

بیا ای پرده بردار از دل نور

 

                   هزاران سال من خوابم  تو بیدار 

                                       هزاران سال من افسون دیدار                             

                     برای من نسیم آور تو ای یار                              

                                          که تو آرامش قلب و تنی یار                             

                      بیا و شاد گردان این دل من

                                         نجاتم ده ز تنهایی گل من                         

                       بیا ای پرده بردار از دل نور

                                         بیا روشن تو گردان این شب کور               

                     بیا درد مرا درمان ده ای یار 

                                      که من بی عشق تو  گردم چو بیمار