دار آویز تنهایی

اگر دل های ما وصل است به دار آویز تنهایی                  

 اگر غمگین و تنهاییم             

 اگر از خود گریزان و به دنبال یه احساسیم

درون خسته خود را ملا مت می کنیم هردم

 اگر تقدیر این بازی تو را بازیچه ای کرده                         

به پا خیزیم از اعصار            

 به عمق چاه تنهایی نقاب دوستی گیریم

 به هر خسته و تنهایی          

به هر عابر و بر جایی    

 نگاه مهر ما دوزیم

که شاید روزگار ما به وصل عشق نو گردد

که شاید شادی شبها برای ما فزون گردد

من از تو می گریزم سخت

اگر چون خاک و چون بادم

نمی داری تو در یادم

اگر چون یک نسیم سرد

همیشه در پی بادم

تو در عمق وجود خود نمی آری مرا یادم

من از تو می گریزم سخت

که روزی می بری یادم

تبسم سرد

 

                            تو آخرین تبسم برای لحظه هامی                                 

تو آخرین گناهی تو آخرین نگامی

برای بودن تو شکسته ام غرور را

برای رفتن تو شکسته ام گلو را

تو آخرین نگاهی به چشم بسته ی من

تو. آخرین صدایی به قلب خسته ی من

تو یک نفس برای همیشه زنده بودن

تو یک تبسم سرد برای بی تو مردن

تو آخرین کلامی بر تن خسته ی مرگ

تو اولین صدایی تو تن آبیه سنگ

 

تنها ترین آوای ابری

                          من آن سر ما زده در اوج دردم

                                                       که در تنهایی خود فکر مرگم

                         منم تنها ترین آوای ابری

                                                    برای هر نسیم و باد و برگی

                         منم تنها ترین آغاز بودن

                                                   بدون شادی از غمها سرودن

                        اگر در عمق تنهایی بمیرم

                                                   نمی خواهم که دستت را بگیرم

برق نگاه تو

من آن سنگ سیاه و تیره رنگم که از برق نگاه تو بگیرد نور تن تاریک و سردم .

بی تو

بی تو دردی در این قلب خسته نهفته است بی نگاه غمگین تو بی لبخند شادت و بی صدای آبیت چه کنم ای نگاه تنهایم ؟...

درد یست غیر مرد ن

 درد یست غیر مرد ن د رد نبود ن د وست

                                     دردی که عمق جا نم آتش گرفته از ا وست